Rozdział 3: Jesteś zwykłą pustą lalunią! cz.1/2

*Natalie*
Caly czas czulam na sobie wzrok Harrego i tej całej Janette..Może mnie nie lubi, okej.Ale czemu?Co ja jej zrobiłam?! PRZECIEŻ ONA MNIE NIE ZNA! A zresztą wiecie co ?! Co ja tu wogóle jeszcze robie! On mnie przetrzymuje! Chociaż wcale się tak nie czuje, ale pominmy ten fakt...
-Halo, żyjesz ?-machnął mi ręką przed twarzą Niall, jednocześnie wytrącając mnie z zamyśleń.
-Wiesz co? Chyba nie...-odparłam sarkastycznie, co odrazu spotkało się z kolejnym komentarem tej jędzy(czyt.Janette).
-Nie wiem jak Niall z tobą wytrzymuje! Ja bym nie dała rady! Zachowujesz się jak pępek świata! Ciesz się, że Niall traktuję Cię dobrze! Bo nie musi! Wiesz co Ci powiem?! Jesteś zwykłą pustą lalunią!-wykrzyczała mi prosto w twarz. Zabolało..nie powiem.
Może ona ma racje? To idealny moment by uciec. Niall zajęty "rozmową" z Janette, tak samo Harry...
 Wstałam z kanapy, założyłam na siebie kurtkę i wyszłam.Tak poprostu.

*Niall*


Wyszła. Tak po prostu wyszła. W sumie co mnie to obchodzi..mam lepsze zajęcia niż użalanie się nad tą ...hmmm...ciotą? Tak to chyba dobre określenie.
-Kula u nogi wyszła więc jak? Co powiecie na "mały" wyskok do klubu?-zagadnąłem z gigantycznym smajlem na twarzy, co od razu spotkało się z gromiącym spojrzeniem Stylesa. Serio, jeśli jego oczy mogłyby zabijać to już dawno leżałbym tu w kałuży swojej własnej krwi.
-Horan,  wszyscy wiemy że masz.. no cóż...problem to nie znaczy że możesz aż tak dawać się temu poddać! Jednego dnia ją uprowadzasz twierdząc, że jest tylko twoja. A teraz co? Wychodzi a tobie tylko ulżyło bo pozbyłeś się "kuli u nogi". Zastanów się czasem, okej?
-No no loczku dałeś mi kazanie to teraz wypad. Na co czekasz?!-syknąłem.
Zabrali swoje rzeczy i wyszli. W końcu. Naprawdę ich lubię, ale czasami dosłownie mam ochotę Harrego wyrzucić przez okno, a Janette co najmniej trzasnąć ciężką doniczką w łeb, a na dodatek patelnią w twarz. Styles oczywiście musiał wspomnieć o moim tak zwanym "problemie"..
Chodzi w tym o to, że kiedyś miałem no..dość ciężko i oczywiście wtedy moim przyjacielem od serca były dragi. Wylądowałem na odwyku, nadomiar tego wszystkiego popadając w głęboką depresje. To wszystko po prostu mnie wyniszczało...Na pamiątkę po tym wszystkim został mi skutek uboczny..tak naprawdę choroba psychiczna ale wolę nie używać tego określenia. Rozdwojenie jaźni. Kojarzycie to? No właśnie, w mojej szafce widnieją nie tylko leki na przeziębienie czy kaca, ale też roi się od psychotropów.Tylko dzięki nim jestem normalnym człowiekiem.

Rozdział 2 : Jesteś Natalie Księżniczka Wilson

*Niall*


Może wczoraj trochę źle potraktowałem Natalie, ale to nie moja wina. Dość, że jest wkurzająca to jeszcze wrażliwa, a dodając do tego moje emocje, równa się to katastrofie globalnej.
Właśnie miałem zamiar zrobić sobie śniadanie, gdy nagle przyszedł do mnie sms:

Nie chciało mi się już odpisywać, a zresztą to nie miałoby sensu, bo i tak by przyszli.

Odłożyłem więc telefon na komodę pod TV i ruszyłem w stronę pokoju, w którym spała dziewczyna w celu obudzenia jej.

-Wstawaj, księżniczko..-powiedziałem cicho, tuż przy jej uchu.

-Jeszcze 5 minut mamusiu.-wybełkotała niewyraźnie i odwróciła się na drugą stronę, przy okazji zakrywając głowę poduszką. Zaśmiałem się cicho i odpowiedziałem jej:

-Nie jestem Twoją mamusią, kotku.

-Co?!Ano tak..i nie żaden kotku!-zerwała się z łożka.W KOŃCU! CHWAŁA CI BOŻE!

-No dobra, dobra. Ale ubieraj się bo..-zaciąłem się. Spoglądając na zegar dopowiedziałem:

-Bo za równe 20 minut będzie tu Harry z Jan.

-Harry z kim?-spytała, nie wiedząc o kogo chodzi. Ano tak, ona ich nie zna.

-Janette.-odparłęm.-No to wyłaź z łóżka i na śniadanie, no i oczywiście się ubierz.-powiedziałem po czym wyszedłem do kuchni i zrobiłem kilka jakiś zwykłych kanapek.Po chwili zeszła do mnie też Natalie.

-Smacznego!-uśmiechnąłem się. O dziwo..jak ona na mnie działa ?!

-Dzięki. A ty nie jesz?-spytała z ustami pełnymi kanapki, więc wyglądało to bynajmniej słodko.

Zacząłem się śmiać, przez co zwróciłem uwagę dziewczyny.

-Czemu się śmiejesz? Mam coś na twarzy?-spytała, jednocześnie podnosząc brew.

-Ni-e-e al.-ale ty tak sło-słodko wyglądałąś jak mia-ła-łaś jedz-enie w bu-u-zi .-ledwo wydukałem przez śmiech.
-Eee..dziękuję?Ale mam takie pytanie..Mogę iść do domu?-spaliła buraka.

Gdy zadała to pytanie, myślałem że eksploduje. Spokojnie Horan, spokojnie..

Nie rób niczego, czego mógłbyś później żałować.

-Nie.-odparłem krótko, kończąc tym samym rozmowę.

Dziewczyna już się nie odezwała, tylko siedziała nadal w kuchni, kiedy ja już byłem w salonie.

-No chodź, chyba nie będziesz siedzieć cały dzień w kuchni!-krzyknąłem, po czym Natalie wkońcu ruszyła w moją stronę i usadowiła się swoim tyłkiem na kanapie, tuż obok mnie. Tak szczerze mówiąc to nawet seksownym tyłkiem....To rozmyślanie przerwał mi dzwonek do drzwi.Pewnie Hazz.

Podszedłem kocim krokiem do drzwi i otworzyłem je, ukazując mi tym samym te moje dwie pocieszne mordy.

-Hej.-powiedzieli równo.Naprawdę do siebie pasują..

-Hej.-odpowiedziałem im.-Wchodźcie.

 

Weszli do salonu gdzie nadal siedziała Księżniczka.Nie wiem czemu, ale uwielbiam tak na nią mówić.

-Hej jestem Harry, a to moja dziewczyna Janette.-przywitał się z Natalie, wskazując ręką na Jan.

-Cześć, jestem Na..-zaczęłą mówić.

-O tym to mi się Nialler chwalił, jesteś Natalie Księżniczka Wilson.-przerwał jej Harry.

-Jaka księżniczka?!NIALL! Czy ja Ci czegoś nie mówiłam?-załamała ręce.

-No tak, ale nie mogłem się powstrzymać.-odpowiedziałem jej.

-No okej, ale to ostatni raz.-zaśmiała się dźwięcznie.Jest taka słodka i bezbronna..

Janette widząc całe zajście, wywróciła oczami. Chyba po prostu widzi, że ona jest nie w tym typie i nigdy jej nie polubi. A szkoda. Jej strata. Harry natomiast chyba był zadowolony, w sumie od dawna nie miałem nawet koleżanki.

 

 

 

 



 

Rozdział 1 : Ciemna Ulica

*Natalie*

Wracałam właśnie z imprezy od jakiejś koleżanki mojej koleżanki , a zważając na to że na ulicach było już pusto , postanowiłam iść skrótem. Skręciłam w ciemną ulicę , gdy nagle za sobą usłyszałam stukot[hahah nie wiem jak to nazwać xD] butów.Przyspieszyłam kroku , lecz poczułam , że ten ktoś także to zrobił. Chcąc upewnić się kto to , zatrzymałam się przy jakiejś sklepowej wystawie i udawałam że poprawiam włosy , jednocześnie zerkając w tamtą stronę.

-Co taka ślicznotka robi tu sama i jeszcze oglądając taką wystawe?Może Ci pomóc , co?-odezwał się nagle ten tajemniczy ktoś.

-Po pierwsze nie ślicznotki a po drugie ..-zacięłam się gdy zobaczyłam że stoję przed gablotą z bielizną -....nie dzięki.-dopowiedziałam

-To nie był dobry tekst na podryw , Niall.-Odezwał się drugi głos.

TO ILU ICH JEST ? Odwróciłam się i zobaczyłąm 3 postacie.Blondyna , któy najwyraźniej nazywał się Niall , jakiegoś bruneta w lokach i jakąś dziewczynę która właśnie trzymała lokowanego za ręke.

-No dobra , wiem .-odpowiedział jeszcze brunetowi, po czym zwrócił się do mnie.

-A wracając do pytania to co tu robisz ?Hmmm?-zapytał Niall

-Wracam z imprezy , a zresztą Ciebie nie powinno to obchodzić.-odparłam po czym odeszłam w stronę domu ,ale jakaś silna ręka pociągnęła mnie do tyłu . Okazało się że był to blondyn.

-Nie tak prędko , księżniczko.-syknął

-Puść mnie ! Nie jestem żadną księżniczką !-krzyknęłam , plując mu w twarz.

-Zauważyłam że para już odeszła , więc zostałam sam na sam z tym kolesiem.

-Pożałujesz tego.Do mnie tak się nie odzywa.-jego oczy z błękitu morza przeszły na czarną otchłań.

Niall zaciągnął mnie do auta i zablokował drzwi , ruszając z piskiem opon.

-Gdzie ty mnie wieziesz psycholu?!-krzyknęłam.-Wypuść mnie !

-Zamknij się.-wysyczał przez zęby jadowicie.

Zaczęłam cicho łkać , przez co zwróciłam na siebie uwagę blondyna.

-Czemu płaczesz?-spytał już normalnym tonem , ale bez grama emocji.
-Dziwisz się? Co byś robił na moim miejscu , co?-wybuchłam głośniej płaczem.

-Dobra okej , ale cihco już . Muszę się skupić , gdzie Cię zawieźć.-odparł Niall

-Jak to gdzie do domu..-Odpowiedziałam jakby była to najoczywistsza rzecz na świecie.

-No chyba cię powaliło!Wolisz do mnie czy do Harrego i Janette ?Ciesz się , że daje Ci wybór.-zadał mi pytanie blondyn

-A kto to Harry i Janette?-spytałąm od razu.

-To tamta parka , którą już widziałaś .-oznajmił mi.

-Szczerze , to wole już CHYBA do Ciebie .-odpowiedziałam mu na co uśmiechnął się. WOW ! On potrafi się uśmiechać!?

-Okej.-odparł .

Reszta jazdy minęła w ciszy.Dla mnie to nawet lepiej...

Niall zatrzymał się przed jakimś blokiem na obrzeżach miasta.Wysiadł z auta po czym żwawym krokiem obszedł je i otworzył mi drzwi.

-No wychodź , księżniczko.-puścił mi oczko

-Nie jestem żadną księżniczką!-odparłam.

-Będę do Ciebie mówił księżniczko , dopóki nie powiesz mi jak masz na imię.-postawił mi warunek.

-Natalie Wilson.-odpowiedziałam od niechcenia.

-Niall Horan.-Ukłonił się , przez co zareagowałam śmiechem.Może nie jest taki złyy.. ale i tak mnie uprowadził !

Weszliśmy do mieszkania , kiedy Horan zniknął w drzwiach jednego z pokoi , podając mi bluzkę i dresy.

-Rozgość się , ale nie zabardzo .Przebierz się i do spania.-Rozkazał

-A gdzie mam spać?-Podniosłąm jedną brew do góry.

-No w gościnnym a gdzie chciałąś ? Ze mną? Hahahaha , niedoczekanie twoje!-zaczął się ze mnie nabijać .

Ruszyłam więc do "mojego pokoju" przebrałam się i położyłam do łóżka.

Stwierdziłam że Niall jest bipolarny . Raz jest miły , raz wściekły a raz wredny.Dobra koniec tych rozmyślań , idę spać.

 

 

 



Bohaterowie

                                                       Natalie Wilson (19l.)

                                           

 

 

 

 

 

 

                                                        Niall Horan (20l.)

 

 

 

                                                             Harry Styles (19l.)

 

 

                                                       Janette Henley (18l.)

 

 

 

W OPOWIADANIU ONE DIRECTION NIE  ISTNIEJE !

Na razie nie dodaje opisów , bo to wszystko okaże się w rozdziałach ! ;)