Może wczoraj trochę źle potraktowałem Natalie, ale to nie moja wina. Dość, że jest wkurzająca to jeszcze wrażliwa, a dodając do tego moje emocje, równa się to katastrofie globalnej.
Właśnie miałem zamiar zrobić sobie śniadanie, gdy nagle przyszedł do mnie sms:
.png)
Nie chciało mi się już odpisywać, a zresztą to nie miałoby sensu, bo i tak by przyszli.
Odłożyłem więc telefon na komodę pod TV i ruszyłem w stronę pokoju, w którym spała dziewczyna w celu obudzenia jej.
-Wstawaj, księżniczko..-powiedziałem cicho, tuż przy jej uchu.
-Jeszcze 5 minut mamusiu.-wybełkotała niewyraźnie i odwróciła się na drugą stronę, przy okazji zakrywając głowę poduszką. Zaśmiałem się cicho i odpowiedziałem jej:
-Nie jestem Twoją mamusią, kotku.
-Co?!Ano tak..i nie żaden kotku!-zerwała się z łożka.W KOŃCU! CHWAŁA CI BOŻE!
-No dobra, dobra. Ale ubieraj się bo..-zaciąłem się. Spoglądając na zegar dopowiedziałem:
-Bo za równe 20 minut będzie tu Harry z Jan.
-Harry z kim?-spytała, nie wiedząc o kogo chodzi. Ano tak, ona ich nie zna.
-Janette.-odparłęm.-No to wyłaź z łóżka i na śniadanie, no i oczywiście się ubierz.-powiedziałem po czym wyszedłem do kuchni i zrobiłem kilka jakiś zwykłych kanapek.Po chwili zeszła do mnie też Natalie.
-Smacznego!-uśmiechnąłem się. O dziwo..jak ona na mnie działa ?!
-Dzięki. A ty nie jesz?-spytała z ustami pełnymi kanapki, więc wyglądało to bynajmniej słodko.
Zacząłem się śmiać, przez co zwróciłem uwagę dziewczyny.
-Czemu się śmiejesz? Mam coś na twarzy?-spytała, jednocześnie podnosząc brew.
-Ni-e-e al.-ale ty tak sło-słodko wyglądałąś jak mia-ła-łaś jedz-enie w bu-u-zi .-ledwo wydukałem przez śmiech.
-Eee..dziękuję?Ale mam takie pytanie..Mogę iść do domu?-spaliła buraka.
-Eee..dziękuję?Ale mam takie pytanie..Mogę iść do domu?-spaliła buraka.
Gdy zadała to pytanie, myślałem że eksploduje. Spokojnie Horan, spokojnie..
Nie rób niczego, czego mógłbyś później żałować.
-Nie.-odparłem krótko, kończąc tym samym rozmowę.
Dziewczyna już się nie odezwała, tylko siedziała nadal w kuchni, kiedy ja już byłem w salonie.
-No chodź, chyba nie będziesz siedzieć cały dzień w kuchni!-krzyknąłem, po czym Natalie wkońcu ruszyła w moją stronę i usadowiła się swoim tyłkiem na kanapie, tuż obok mnie. Tak szczerze mówiąc to nawet seksownym tyłkiem....To rozmyślanie przerwał mi dzwonek do drzwi.Pewnie Hazz.
Podszedłem kocim krokiem do drzwi i otworzyłem je, ukazując mi tym samym te moje dwie pocieszne mordy.
-Hej.-powiedzieli równo.Naprawdę do siebie pasują..
-Hej.-odpowiedziałem im.-Wchodźcie.
Weszli do salonu gdzie nadal siedziała Księżniczka.Nie wiem czemu, ale uwielbiam tak na nią mówić.
-Hej jestem Harry, a to moja dziewczyna Janette.-przywitał się z Natalie, wskazując ręką na Jan.
-Cześć, jestem Na..-zaczęłą mówić.
-O tym to mi się Nialler chwalił, jesteś Natalie Księżniczka Wilson.-przerwał jej Harry.
-Jaka księżniczka?!NIALL! Czy ja Ci czegoś nie mówiłam?-załamała ręce.
-No tak, ale nie mogłem się powstrzymać.-odpowiedziałem jej.
-No okej, ale to ostatni raz.-zaśmiała się dźwięcznie.Jest taka słodka i bezbronna..
Janette widząc całe zajście, wywróciła oczami. Chyba po prostu widzi, że ona jest nie w tym typie i nigdy jej nie polubi. A szkoda. Jej strata. Harry natomiast chyba był zadowolony, w sumie od dawna nie miałem nawet koleżanki.
